میوه ممنوعه

صاحبخانه، خانه‌اش را می‌خواهد، می‌خواهد تعمیرش کند، پنجره‌هایش را باز بگذارد تا هوایش عوض شود، نمی‌دانم شاید می‌خواهد مستاجر جدید بیاورد، شاید می‌خواهد بفروشدش یا چه می‌دانم شاید می‌خواهد جشن عروسی به‌پا کند...
صاحبخانه خانه‌اش را می‌خواهد، بدون دعوا و بحث.
باید چمدان ببندم، باید بروم به خانه‌ی پدری.
صاحبخانه، خانه‌اش را می‌خواهد، حالا چه فرقی می‌کند که این خانه، چاردیواری خشت و گلی باشد یا چاردیواری دل؟
باید رفت. صاحبخانه، خانه‌اش را می‌خواهد، با عطر سیب یا بی‌عطر سیب.

عشق
خاطره‌ئي‌ست به انتظار ِ حدوث و تجدد نشسته،
چرا که آنان اکنون هر دو خفته‌اند:
در اين سوي ِ بستر

 مردي و
 
زني

  در آن‌سوي.

 □

تُندبادي بر درگاه و
تُندباري بر بام.

مردي و زني خفته.

و در انتظار ِ تکرار و حدوث
عشقي
خسته.

                                    احمد شاملو

.:حوا:.

صدایی نیست...گاهی سکوت دلنشین‌تر از هر فریادی‌ست...

.:حوا:.

کاش به شهر خوب تو
مرا همیشه راه بود
راه به تو رسیدنم
همین پل نگاه بود...

.:حوا:.

 

:

نمی‌دانم از دلتنگی عاشق‌ترم
یا از عاشقی
دلتنگ‌تر!
فقط می‌دانم
در آغوش منی
بی آنکه باشی
و رفته‌ای
بی آنکه نباشی.
:

"عباس معروفی"

.:حوا:.

چو شبروانِ سرآسيمه، گِرد خانه مگرد

تو خود بهانه خويشى پىِ بهانه مگرد

 

تو نورِ ديده مايى به جاى خويش در آى‏

چنين چو مردمِ بيگانه گردِ خانه مگرد

 

تويى كه خانه خدايى بيا و خود را باش‏

برونِ در منشين و بر آستانه مگرد

 

زمانه گشت و دگر بر مدار بى‏مهرى‏ست‏

تو بر مدار دل از مهر و چون زمانه مگرد

 

چو تيرِ تيز گذشتى زهفت پرده چشم‏

كنون كه در بُنِ جانى پىِ نشانه مگرد

 

بهوش باش كه هر نقطه دامِ دايره‏اى‏ست‏

تو در هواى رهايى درين ميانه مگرد

 

كمندِ مهر نكردى زگيسوانِ بلند

دگر به گِردِ سرِ من چو تازيانه مگرد

 

تو شعرِ گم شده سايه‏اى، شناختمت‏

به سايه روشنِ مهتاب خامشانه مگرد.

 

شاعر: ه.ا سايه

 

.:آدم:.

پاییز منم،
که پشت پرده های اشک،
بیهوده زرد می‌شوم؛
پاییز منم،
که به سبزی عشق،
گاه شک می ‌کنم.

.:حوا:.

عشق تو چون باد،

پرچم وجود مرا در آسمان

                                                  بالا مى برد.

واى از روزهاى ساكت بى باد...

 

.:آدم:.

بی قراری،
به دستهای من شبیه است،
وقتی نمی خندی.
بی قراری،
دل سپید این صفحه است،
وقتی نمی نویسی!

*پی نوشت: این نوشته مخاطب خاص دارد!

.:حوا:.

سپاس می گزارم
کشتی هایم را شکستی
قطب نمایم را گم کردی
و کاشف سرگردان را
به قاره بی پایانش رساندی.

    "شمس لنگرودی"

.: حوا :.